Posts tagged ‘japonya’
Tokyo’da bir sen
İşte gene o yalnız hissetiğim anlardan biri. Zira evde yalnızım evet ama bahsettiğim o değil. Ruhum yalnız.
Cem‘i salı günü Tokyo‘ya uğurladım 15 günlüğüne. Doktora programıyla ilgili işleri vs var biraz dolanıp gelecek. Ama nedendir anlamıyorum aynı şehirdeyken 1 ay görüşmesek bile yakınımda olduğunu bildiğim için rahat oluyorum, fakat uzaktaysa hele ki Tokyo’da içim bir garip oluyor, yalnızlığım büyüyor.
Biraz da stresliyim açıkçası. Acaba döndüğünde bir karara varacak mı?, seneye bu zamanlarda nerede olacağız? çok merak ediyorum. Umarım herşeyin hayırlısı ve güzeli olur.Düşünmekten yoruldum artık. Belirlilik istiyorum.
Rahatsızlığım da hala devam ediyor. Kalbim biraz yorgun ve kafamı hiçbirşeye veremiyorum. Çeviri işlerim de biraz aksadı o yüzden bir iki gün içinde toparlayacağım umarım. Zaman çok çabuk geçiyor ve ben arkasından bakıyorum.
Kış şimdi geldi benim için. Cem’i uğurladıktan sonra Atatürk Havalimanı’ndan idealtepe’ye tam 3.5 saatte geldim. Arabanın arka koltuğunda oturup hiçbirşey yapmadığımdan duran trafik süresince yağan karı izledim. Özlemişim. Ben kışı, karı, soğuğu yazdan,güneşten ve sıcaktan daha çok seviyorum sanırım. Belki de ev kuşu olduğum için daha bi kapanıyorum içime. Özellikle uykusuz gecelerde cama vuran beyaz bulutları görmek huzur verici :).
Sevgilim Tokyo semalarında dolaşırken ben de birlikte yaptığımız Japonya seyahatini düşünüyorum. Şimdi ne yapıyordur, nerdedir, kimlerledir? düşünüp geçirdiği güzel vakitte kendime bir yer arıyorum. Keşke birlikte gidebilseydik gene. Neyse birdahaki sefere. Ginza ne de güzeldir şimdi ışıl ışıl…
Hadi kaçtım ben. Kendimi fazla özletmeyeyim demiştim :)
Hoşçakalın…
Tüy gibi hafif
Uzun zamandır sıkıntılı bir dönemden geçiyordum. Sağlığıma ilgili genelde çok sorun yaşamadığımdan, bir kaç sorun üst üste gelince toparlamam biraz zor oldu. Ama şuan iyiyim, geride bıraktım diyebilirim.
Son haftalarda ne kadar az uyuduğumu ve düzensiz beslendiğimi göz önünde bulundurursak çektiklerimin hepsini hakettiğmi düşünüyorum. Bünye dayanamadı tabi neyse :). Kimsenin benden ummayacağı bir şekilde, herşey yerli yerine oturmaya başlamışken bir duygu fırtınasının ortasında buldum kendimi. Ne düşüneceğimi, nasıl hissedeceğimi ya da nasıl davranmam gerektiğini bir türlü bilemedim. Herekese anlatamadığım fakat kafamda ürettiğim problemler, kendi iç savaşlarım, vaz geçemeyeceklerim ve kazanacaklarım fazla düşünülünce yordu tabi biraz beni. Şuan burda fazla açamıyorum tabi ama şimdi iyiyim, arkada bıraktığımı düşünüyorum.
Ben çok problemli bir insan değilim. En ufak bir sorun bile bana çok ağır gelebiliyor. Rahatlamak için yaptığım birçok şeyin başında da yazmak geliyor. Ki öyle de yaptım. Koca bir defteri bitirene kadar aklımdan kim için ne diyorsam onunla ya da onlarla konuşuyormuş gibi yazdım. Belki mantıklı belki saçma, fakat sonunda kuş gibi rahatladım. Yazdıklarımı bloga neden koymadığımı merak ediyor olabilirsiniz. Zira hiçbiri kimsenin okuyabileceği türden paylaşımlar değiller. Yazdıklarımı da parçaladım attım ve hepsinden kurtuldum., tüy gibi hafifim. İleride karşıma tekrar çıkmazlar umarım :).
Son zamanlarda havaların soğumasıyla kendimi iyice eve kapattım. Bir iki çeviri işim vardı onları hallettim. Arada bir gün kendime izin vererek Pınar ile buluştum (o da iyi geldi). Nikah işlemleri için edinmem gereken bilgileri almak üzere belediyeye gittim. Fakat bu dalgın kafam öğle arasını unutarak yanlış bir zamanda götürdüğü için beni oraya pek birşey öğrenemeden geldim. Cem de bu hafta sınavlar vs olduğundan çok yoğun. Ayın 19′unda da Japonya‘ya gidiyor. Sıkıştırmaya gerek yok diye düşünerek nikah işlerini Şubat ayına erteledim. Umarım geç kalmayız :). Onu da sıkboğaz etmek istemiyorum. İkimizin de isteyerek ve hevesle yapması gereken bir olay çünkü.
Bugün Babaannem bize geliyor. Bir süre bizimle yaşayacak. Depremden beri Adapazarı‘nda halamların yanındaydı biz de değişiklik olsun diye sıkılana kadar bir süre bizimle kalmasıı istedik. Bakalım bu akşamdan itibaren nasıl bir renk olacak hayatımızda. Genelde evde olduğumdan çokça vakit geçirebileceğimi sanıyorum kendisiyle.
Kafamda yakın bir zamanda bir iş bulma düşüncesi var. Ama ne yapabileceğimi ya da ne yapmak istediğimi hala kestiremiyorum. Evde çok sıkıldım. Çeviri yapıyorum, zevk de alıyorum ama ne de olsa ev ortamı. Kendimle ilgili, hayatımla ilgili sağlam bir adım henüz atamadım. O vakit ne zaman gelecek diye bekliyorum. Biri beni iteklese sırtımdan. Şunu senden iyi kimse yapamaz dese keşke. İmkansızı isteidiğimin farkındayım. :). Neyse işte benim cephede durumlar böyle. Sizin taraf nasıl?
Kaçtım şimdilik hadi hoşçakalın :)
Tokyo’da bir ben
Herkese tünaydınnn :)
Dün öğlen saatlerinde Cem Bey’in evindeki saltanatımı sonlandırıp evime döndüm. Çook güzel geçti son beş günüm. Şimdiden özledim bile… Fakat annemler dün akşam geleceğinden ve abim beş gün boyunca evde yalnız olduğundan savaş alanına dönen evi toplamamız gerekiyordu. Zorla da olsa onu kaldırdım ve evi temizledik.
Bugün ise cumartesi olmasına rağmen evdeyim aslında şu sıralar şişli yolunda olmam gerekiyordu ama annemleri özlediğimden bugünümü onlara ayırdım Cem’e yarın gideceğim. Şimdi ise odamda oturmuş japonya seyahatimi anlatacak yazının girişini yapmakla meşgulüm :). Ve başlıyorum;
14 Temmuz akşamı THY ye ait Tokyo seferini yapan uçakta yerimizi aldık. Oturduğumuz yer sahip olabileceğimiz en berbat yerlerden biriydi. Orta kısımdaki dört kişilik koltuk grubunun iki sırası. 12 saat nasıl geçecek burada diye düşünmeye başladım. Hatta sıkılmaya da başlamıştım fakat Japonya’da geçireceğimiz güzel günleri düşününce sıkıntım biraz hafifledi. Uçak olabilecek en iyi uçaklardandı. Her kişinin önünde ufak bir ekran vardı ve film,dizi,belgesel izleyip müzik dinleyerek ya da oyun oynayarak vaktin bir kısmını harcayabildim. Öyle böyle 12 saati atlattık ve Tokyo-Narita havalanına indik. Ve iner inmez iki telefon kiraladık. Birbirimizi aramak böylece daha hesaplı olacaktı. Oradan kalacağımız otele giden özel servisler kalkıyordu ve bir buçuk saatlik yolculuktan sonra otelimize vardık.
Odamız standart japon evlerini aratmayacak derecede küçük bir odaydı. Fakat kaldığımız süre boyunca hiçbir eksiğimiz ya da memnuniyetsizliğimiz olmadı. 6 saat saat farkı dolayısıyla biraz sersemlemiştim. Hava da inanılmaz sıcak ve nemliydi. Herşeye rağmen yorgun hissetmediğimizden bavulları bırakıp dışarı çıkmaya karar verdik. Cem’in orada yaşarken tanıştığı yarı türk yarı japon olan Kei adında bir arkadaşı var. Onun da Tokyo’da Harem adında bir türk restoranı var. Otelden çıktığımız gibi oraya gittik. Ben de herkesle tanıştım ve aşçı Mustafa Abinin yaptığı o güzel Türk-Japon usulü beyendiyi yedim :).
Japonya’da kaldığımız süre boyunca birgün sıkıldığımı hissetmedim. Çünkü bunu düşünecek vaktim olmadı. Cem ve arkadaşları sayesinde bir saniye boş kalmadım:). Gündüzleri gidilmesi gereken turistik yerlere gidip akşamları Cem’in arkadaşlarıyla takılıyorduk. Bilirsiniz ki Japonya teknolojinin merkezidir. Biz de teknolojinin Tokyo’daki merkezi olan Akihabara bölgesine en az 5-6 defa gitmişizdir. Her gittiğimizde kendimi kaybettiğimi zöyleyebilirim. Aldığım bazı şeylerin haricinde isteyip de alamadığım okadar çok şey oldu ki:) Bir dahaki sefere artık. Yodobashi Kamera adında çok büyük bir techno marketleri var. Zaten oraya girdiniz mi tamamen kayboluyorsunuz. Eğer dikkat etmezseniz zamanın nasıl geçtiğini anlamayıp bütün günü orada bitirebilirsiniz.
Otelimiz belediye binasına çok yakındı. O bina da Tokyo’nun en önemli binalarından olduğundundan tepesine çıkmadan edemedik. Tokyo kulesindeki kadar olmasa da nefis bir manzarası olduğunu söyleyebilirim. Tokyo kulesinin hikayesini de Cem’den dinlediğim gibi aktarayım size. Bu japonlar Fransızlara inat onların Eifel kulesinden daha hafif olarak aynı kuleyi yapabileceklerini kanıtlamak istemişler. Sonunda yapmışlar ve Tokyo kulesi ortaya çıkmış. En tepeye çıkmak isterseniz orda da ayrı ücret ödüyorsunuz.
Ulaşıma gelince; Kaldığımız süre boyunca iki defa taksiye bindik. Genelde metro ve tren kullandık. Söylemeliyim ki o youtubda gördüğümüz itekçilerden görmedim çünkü o kadar kalabalığa rastlamadım:). Tokyo çok kalabalık bir şehir elbette fakat o kadar düzenliki o kalabalık gözünüze batmıyor. Metroya indiğinizde karınca sürüsü gibi dağılan insanları görüyorsunuz. Sabah 8.30-10.00 arası vagonların bazıları sadece bayanlara ayrılmış. En kalabalık saatler olduğundan taciz olaylarını önlemek için sanırım. Taksiye gelince inanılmaz pahalı. Taksiler 710 yenden açılıyor. Bu da yaklaşır 7 dolar civarı oluyor sanırım.
Gece hayatına gelince. Tam anlamıyla yaşama fırsatını bir defa Kei sayesinde buldum. Bir gece hep beraber Tokyo’nun en büyük klüplerinden birinde özel bir partiye gittik. Mekan iki üç katlı ve inanılmaz kalabalık. Ne alaka bimiyorum ama kullanılan lazer ışıkları seneler önce gittiiğim Halikarnas’ı hatırlattı bana:) Ondan önce ise ufak bir mekanda ufak bir partiye katıldık. MEkanın tamamı bildiğimiz eski usul taşlı avizelerle süslenmiş heryer parlak parlak eşyalarla dolu. İnsanlar garip garip kıyafetlerle deli gibi dans ediyorlardı :).Sabahın ilk ışıklarında otelimize dönerek geceyi sonlandırdık.
Tokyo’ya gitmeden önce Japon yemekleriyle ilgili çekincem elbette vardı. Zira benim pek alışık olmadığım bir tad. Cem de deniz ürününü ağzına sürmediğinden daha çok Amerikan mutfağına yöneldik. Denny’s, Jonathans’ gibi restoranlarda getirelen az pişmişin de azı hatta neredeyse hiç pişmemiş biftekleri yemeye çalıştık :). Kei ile bir defa japon bir defa çin bir defa da kore mutfağına yönelik yemekler yedik. En azından yemeden geldim diyemem :).
Tatilimizin bir gününü ise DisneyLand‘da geçirdik. Metroyla bir yere kadar gittikten sonra Disney Resords a özel kalkan trene biniyorsunuz. Trenin camları Mickey Mause’un kafası şeklinde yapılmış içerisinin döşemeleri de aynı şekilde Disney karakterleri ile süslenmiş. Tokyo’da iki çeşit park var. Biri Disney Sea diğeri ise Disney Park. İkisinin de girişi farklı ve iki parka da girmek istiyorsanız iki ayrı bilet almanız gerekiyor. Bütün günümüzü buraya adadığımızdan biz iki parkta da doya doya eğlendik. Hafta içi gittiğimizden içerisi gayet boştu bazı yerlere iki üç defa girebildik. Bol bol şekerleme ve patlamış mısır yedikten sonra otelimize döndük:)
Bahsettiğim aşçı Mustafa Abi’nin iyice türkleşmiş japon eşinin hazırladığı akşam yemeği, Kei arkadaşları ve eşiyle geçirdiğimiz akşam eğlenceleri, Cemle beraber yaptığımız turistik mekan gezilerinden sonra tatilimizin sonuna geldik ve şanslı bir şekilde son anda bize verilen cam kenarıyla öncekinden daha rahat olan yolculuğumuza başlayarak 12 saat sonra istanbul’ a geri döndük:). İlk bir hafta kadar saat farkından dolayı oluşan o jetlag denilen durumu atlatamadım. Fakat şuan gayet iyiyim ve yaşadığım o güzel günleri tekrar yaşayabilme hayaliyle yazımı burada noktalıyorum.
Biraz uzun yazdığımın farkındayım ama geçirdiğim günler yazmakla bitmez :). Zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim…
Görüşmek üzere :)