Kendi kendimi gaza getirmek için sürekli söylediğim bir şey var;

“Editör olacağım!”, ama umutsuz bir durum çünkü hiçbir zaman büyüyeceğimi sanmıyorum. Küçükken hep sorarlar ileride ne olacağımızı, siz de yaşamışsınızdır… Çok sıradan cevaplar vardır; “öğretmen olacağım”, “doktor olacağım” gibi. Bu soruya cevap verdiğimi hiç hatırlamıyorum çünkü hiçbir zaman gerçekçi bir soru olduğunu düşünmedim. Ufacık çocuk ne bilsin hayatın ona getireceklerini?!.

İlkokul bitti,ortaokul parçalandı ama bitti. Dört seneyi gözümde büyüte büyüte liseye başladım. Kendime ait tek bir günüm bile olmadan,koşuşturma içerisinde geçti son iki senem. Öğrenciliğin kaderi böyleymiş dedim. Nasıl geçecek,ne zaman bitecek derken diplomamı elime verdiler. Üniversite kapısı açıldı ve belki de o zamana kadar hissettiğim en büyük rahatlıktı. Hiç düşünmedim bile nasıl geçecek,ne zaman bitecek diye. Daldım kapıdan içeri ve hala içerideyim. Şu an çıkış kapısına giden yolu yavaş yavaş yürüyorum fakat o kapıdan çıktıktan sonra başıma geleceklerden,hayatın bana getireceklerinden hiç korkmadığım kadar korkuyorum.

Peki üniversite hayatı o hissedilen rahatlığa değer miydi? More…