pharos'un zımbırtısı

Tokyo’da bir sen

Dilara TAN — Wed, 20 Jan 2010 15:46:37 +0000

İşte gene o yalnız hissetiğim anlardan biri. Zira evde yalnızım evet ama bahsettiğim o değil. Ruhum yalnız.

Cem‘i salı günü Tokyo‘ya uğurladım 15 günlüğüne. Doktora programıyla ilgili işleri vs var biraz dolanıp gelecek. Ama nedendir anlamıyorum aynı şehirdeyken 1 ay görüşmesek bile yakınımda olduğunu bildiğim için rahat oluyorum, fakat uzaktaysa hele ki Tokyo’da içim bir garip oluyor, yalnızlığım büyüyor.

Biraz da stresliyim açıkçası. Acaba döndüğünde bir karara varacak mı?, seneye bu zamanlarda nerede olacağız? çok merak ediyorum. Umarım herşeyin hayırlısı ve güzeli olur.Düşünmekten yoruldum artık. Belirlilik istiyorum.

Rahatsızlığım da hala devam ediyor. Kalbim biraz yorgun ve kafamı hiçbirşeye veremiyorum. Çeviri işlerim de biraz aksadı o yüzden bir iki gün içinde toparlayacağım umarım. Zaman çok çabuk geçiyor ve ben arkasından bakıyorum.

Kış şimdi geldi benim için. Cem’i uğurladıktan sonra Atatürk Havalimanı’ndan idealtepe’ye tam 3.5 saatte geldim. Arabanın arka koltuğunda oturup hiçbirşey yapmadığımdan duran trafik süresince yağan karı izledim. Özlemişim. Ben kışı, karı, soğuğu yazdan,güneşten ve sıcaktan daha çok seviyorum sanırım. Belki de ev kuşu olduğum için daha bi kapanıyorum içime. Özellikle uykusuz gecelerde cama vuran beyaz bulutları görmek huzur verici .

Sevgilim Tokyo semalarında dolaşırken ben de birlikte yaptığımız Japonya seyahatini düşünüyorum. Şimdi ne yapıyordur, nerdedir, kimlerledir? düşünüp geçirdiği güzel vakitte kendime bir yer arıyorum. Keşke birlikte gidebilseydik gene. Neyse birdahaki sefere. Ginza ne de güzeldir şimdi ışıl ışıl…

Hadi kaçtım ben. Kendimi fazla özletmeyeyim demiştim

Hoşçakalın…

Bir gülüş…

Dilara TAN — Mon, 11 Jan 2010 17:49:21 +0000

Hayatın belirli dönemlerinde çeşitli sınavlardan geçtiğinizi düşünürsünüz. Hani “hayatım zaten altüst olmuş bu ne şimdi?” diye sitem ettiğiniz zamanlarda hiçbir derdiniz yokmuş gibi bir engel daha kapıda karşılar sizi. Hani o engeli aşamayacağınızı düşünerek bir karamsarlığa kapılır hayatta sizden daha kötü durumda başkası yokmuş gibi davranırsınız. Hani kimsenin sizi dinlemediğini düşünür siz de kimseyi düşünmemeye başlarsınız. Hani depresif şarkılara kapılıp hayattan soyutlanırsınız. Hani isyan bayraklarını açıp avaz avaz bağırırsınız, içinizden, en derinden sessiz bir iniltiyle…

Öyle zamanlar olur ki hissettiklerimi bu söylediklerim bile ifade edemez. Yazsam roman olur, anlatsam destan sanırsınız. Ki ben kendimi güzel eğlendirebilen nadir insanlardan biriyimdir. Etrafımda yok pek oyalanmayı bilen tanıdığım. Böyle hissetiğim dönemlerde etrafıma bakmak aklıma gelmez, fakat sonra farkederim ki çevremdekilerin mutlulu dönemleri benim sıkıntılı hissettiğim dönemlerden de az. Onlar için normal olan bu sanki. Evden çıkmamak, insanlarla konuşmamak, her akşam bir iki kadeh birşeyler içmek, milleti suçlamak, sevildiğini unutmak insanların yaşam tarzı olmuş artık. Birbirini düşünen birbirleri için üzülen dostlar kalmamış sanki. Sevgililer bile menfaat ilişkisine dönüştürmüş herşeyi. Birlikte büyüyen kuzenler sanırısınız ki kardeşten öte, fakat birbirinin katili olmak üzere. Güveniniz kalmaz artık kimseye isteseniz de kendinizi inandıramazsınız.

İnsanları gördükçe daha kolay toparlıyorum. Tabii ki milletin üzüntüsüyle moral bulmak güzel birşey değil. Gerçi yaptığım tam olarak bu da değil aslında. Bir nevi kıyaslama. “insanların hayatı böyle, sen şimdilik böylesin” diyorum. Bir nevi şükretme yani, bir nevi teşekkür. Sonra bir bakmışım derdimi unutmuş elimdeki kağıdı nasıl kıvırsam kuşa benzer diye düşünüyorum. Elimdeki çiçekli kağıttan yaptığım kuşu gören çocuğun yüzü gülüyor. Onun gülüşüyle ise tüm dünya mutlu oluyor. Uzun uzadıya açıklandığında kelebek etkisi diyebiliriz bu duruma.

Bu yazıyı yazmamın sebebi son zamanlarda yanlarına gittiğim insanların sürekli birşeylerden şikayet ediyor olması. Dert dinlemekten şikayetçi değilim, zira başkalarının dertlerini kendime dert etmemeyi öğrendim. Fakat o kadar gereksiz sebepler ki çoğu-bana göre. Verecek fikir bile bulamıyorum. Sonra düşünüyorum benim dertlerim de bu kadar önemsiz olabilir mi ?. Olayları büyüten, kalbimi sıkan gene ben miyim? Herkesin sıkıntısı kendini sıkıyor, anlamlı ya da anlamsız. Değer mi peki çekilen üzüntüye? anlam veremiyorum.

“En son ne zaman mutlu oldun?” diye sorsanız bana vereceğim cevap “beş dakika önce” olur. En son ne zaman üzüldüğümü sorsanız gene o beş dakikanın içerisinden bir cevap verebilirim. Sürekli duygusal bir hareketlilik içerisindeyim, fakat dışarının gördüğü hep gülen yüzüm olur. Ve inanırım ki benim gülen yüzüm onların da yüzünü güldürür. Anlatmak istediğim; insanların yılın 365 günü, günün 24 saati suratları asık dolaşmasının kimseye faydası olmadığıdır. Sadece etrafınızı üzersiniz, mutlu etmek için mutlu hissetmelisiniz. Sevdiklerinize ya da tanımadıklarınıza bile göstereceğiniz iki diş sayesinde onların 32 dişini birden görebiliriniz. Bunun vereceği huzuru bir bilseniz en kritik anlarda bile kendinizi eğlendirecek birşeyler bularak hemen toparlanabilirisiniz.

Ben şuan mutlu hissediyorum ve az önce beni mutlu gören anneanneme sarılıp onu da mutlu ettim. O da eve gidince diğer kuzenlerime sarılacak ve benim enerjim okulda yorucu bir gün geçiren küçük kuzenimin yorgunluğunu alacak. Ne güzel değil mi?…

Evet öyle..:)

Şimdi kaçıyorum pembe kağıttan dinazor yapacağım…

Sevgiyle kalın:)

Tüy gibi hafif

Dilara TAN — Fri, 08 Jan 2010 13:06:29 +0000

Uzun zamandır sıkıntılı bir dönemden geçiyordum. Sağlığıma ilgili genelde çok sorun yaşamadığımdan, bir kaç sorun üst üste gelince toparlamam biraz zor oldu. Ama şuan iyiyim, geride bıraktım diyebilirim.

Son haftalarda ne kadar az uyuduğumu ve düzensiz beslendiğimi göz önünde bulundurursak çektiklerimin hepsini hakettiğmi düşünüyorum. Bünye dayanamadı tabi neyse . Kimsenin benden ummayacağı bir şekilde, herşey yerli yerine oturmaya başlamışken bir duygu fırtınasının ortasında buldum kendimi. Ne düşüneceğimi, nasıl hissedeceğimi ya da nasıl davranmam gerektiğini bir türlü bilemedim. Herekese anlatamadığım fakat kafamda ürettiğim problemler, kendi iç savaşlarım, vaz geçemeyeceklerim ve kazanacaklarım fazla düşünülünce yordu tabi biraz beni. Şuan burda fazla açamıyorum tabi ama şimdi iyiyim, arkada bıraktığımı düşünüyorum.

Ben çok problemli bir insan değilim. En ufak bir sorun bile bana çok ağır gelebiliyor. Rahatlamak için yaptığım birçok şeyin başında da yazmak geliyor. Ki öyle de yaptım. Koca bir defteri bitirene kadar aklımdan kim için ne diyorsam onunla ya da onlarla konuşuyormuş gibi yazdım. Belki mantıklı belki saçma, fakat sonunda kuş gibi rahatladım. Yazdıklarımı bloga neden koymadığımı merak ediyor olabilirsiniz. Zira hiçbiri kimsenin okuyabileceği türden paylaşımlar değiller. Yazdıklarımı da parçaladım attım ve hepsinden kurtuldum., tüy gibi hafifim. İleride karşıma tekrar çıkmazlar umarım .

Son zamanlarda havaların soğumasıyla kendimi iyice eve kapattım. Bir iki çeviri işim vardı onları hallettim. Arada bir gün kendime izin vererek Pınar ile buluştum (o da iyi geldi). Nikah işlemleri için edinmem gereken bilgileri almak üzere belediyeye gittim. Fakat bu dalgın kafam öğle arasını unutarak yanlış bir zamanda götürdüğü için beni oraya pek birşey öğrenemeden geldim. Cem de bu hafta sınavlar vs olduğundan çok yoğun. Ayın 19′unda da Japonya‘ya gidiyor. Sıkıştırmaya gerek yok diye düşünerek nikah işlerini Şubat ayına erteledim. Umarım geç kalmayız . Onu da sıkboğaz etmek istemiyorum. İkimizin de isteyerek ve hevesle yapması gereken bir olay çünkü.

Bugün Babaannem bize geliyor. Bir süre bizimle yaşayacak. Depremden beri Adapazarı‘nda halamların yanındaydı biz de değişiklik olsun diye sıkılana kadar bir süre bizimle kalmasıı istedik. Bakalım bu akşamdan itibaren nasıl bir renk olacak hayatımızda. Genelde evde olduğumdan çokça vakit geçirebileceğimi sanıyorum kendisiyle.

Kafamda yakın bir zamanda bir iş bulma düşüncesi var. Ama ne yapabileceğimi ya da ne yapmak istediğimi hala kestiremiyorum. Evde çok sıkıldım. Çeviri yapıyorum, zevk de alıyorum ama ne de olsa ev ortamı. Kendimle ilgili, hayatımla ilgili sağlam bir adım henüz atamadım. O vakit ne zaman gelecek diye bekliyorum. Biri beni iteklese sırtımdan. Şunu senden iyi kimse yapamaz dese keşke. İmkansızı isteidiğimin farkındayım. . Neyse işte benim cephede durumlar böyle. Sizin taraf nasıl?

Kaçtım şimdilik hadi hoşçakalın