Nerelerde bu kız? Nerelerdeyim ben?

Bu sorunun cevabını kendim bile bilmiyorum. Kayboldum karmaşanın içerisinde. Biraz heyecanlı, biraz stresli biraz da hareketli. Hayatımın en dolu günlerini yaşamaya başladım. Fakat anlamadığım ya tamamen boş oluyorum ya da nerede olduğumu düşünemeyecek kadar yoğun… Arasını bulamadım henüz…

Cem’in evine neredeyse yerleştim. Haftanın üç günü oradayım. Ev işi ne demekmiş, akşama yemek hazırlama zorunluluğu nasıl birşeymiş yeni yeni öğreniyorum. Sultanlık günlerimde son 5 ayım. Baba evinde yan gelip yatmak, tüm işi anneye bırakmak ne de güzelmiş. Belki de özlenirmiş, henüz bilemiyorum. Fakat iki türlü de inanılmaz mutluyum. Ufacık evde geçen minik koşuşturmacalar, evliliğe hazırlanırken öğrenilen, yapılan yemekler, akşama gelen sevgilinin sevgi dolu gözleri ve o güzel gülümsemesi. İnsan keşke her günüm böyle olsa, her gün yorgunluktan ölsem diyor.  O kadar mutluyum ki…

Yazamadığım bu zaman aralığında babaannem tekrar Adapazarı’na döndü. Evimiz gene sessizleşti. Çeviri işlerim devam etti- ediyor, yoğunluğumun bir kısmını onlar oluşturuyordu. Yeni buluşmalara gidildi, yeni insanlarla tanışıldı. Vakit buldukça evde oturmak yerine daha çok dışarı çıkıldı ve bol oksijen alındı. Düğün için planlar yapıldı ve harekete geçildi .

Uzun süredir gelinliğim için onlarca dergi karıştırdım. Aklımda belirlediğim tek bir model vardı. Dışarı çıkıp bir iki model deneyene kadar o aklımdaki dışında birşey beğenemeyeceğimi düşünüyordum. Bir gün iki annem ile beraber tüm Nışantaşı‘nı dolaştık, fakat randevu ile çalıştıklarını o zaman öğrendik. Bu yüzden de bir kaç model dışında pek deneyemedim. Her ne kadar az sayıda da giymiş olsam kafamdaki gelinlik modeli tamamen değişti.

Anladım ki ön yargıılı olmamak gerekiyormuş .  Kendimi hep çok iri gördüğümden gelinliğin bana yakışmayacağını düşünürdüm hep. Sanki vücudumdaki tüm kusurlar göze batacakmış gibi gelirdi. Fakat bu işin sonunda inanılmaz mutlu oldum zira benim düşündüğümle alakası yokmuş. Nışantaşı tecrübesinden sonra Bağdat Caddesi‘ndeki tüm gelinlikçilerden rezervasyon aldık. Be ikinci günü buraya ayırdık. Sabah erkenden çıktık ilk durak Beyaz Butik‘ti. Altı model denedim ve üçünü gerçekten beğendim. Fakat bu üçünün gene de aklımdaki modelle alakası yoktu. Hızlı karar vermemek için ordan çıkıp Pronovias‘a girdik. Buradaki modeller genelde dar kesim olduğundan ve vücudumu saracağını düşündüğümden pek olumlu değildim. Fakat gene düşündüğümün aksine giydiğim iki dar model de çok güzel oldu. En son annemlerin katalogdan beğendikleri bir modeli denemek istedim. Fakat nereden bilebilirdim ki aşık olacağımı .

O zamana kadar kaç tane gelinlik denediysem hepsi bir anda silindi aklımdan. İlk dediğim şey “işte bu benim” oldu. Zira aynaya baktığımda inanılmaz huzur doldum ve kendimi o güne kadar hiç görmediğim şekilde farklı gördüm. Annemlerin de ortak kanısı o gelinliğin beni ifade ettiği ve bana çok yakıştığıydı. Hatta o kadar beğendik ki bir daha getirilmeme olasılığını göz önünde bulundurarak almaya karar verdik . Evet 5 ay öncesinden gelinliğim hazır. Tek korkum verdiğim kiloları koruyamamak. Fakat son güne kadar başarabileceğime inanıyorum. İçimde inanılmaz bir hırs ve şevk var.Sanki yer yüzünde tek evlenecek olan benmişim gibi davranıyorum

Bu arada Cem de doktor kontorlünde diyete başladı. Şuan süper gidiyor nazar değmez umarım. O gün herşey mükemmel olacak inanıyorum. Fazlasıyla pozitifim. Asıl büyük olayı atlattık, gelinliğim hazır. şimdi Cem’in tasarlayacağıı davetiyeler var. Bir de nikah şekerleri vs. Gün geçtikçe daha da sabırsızlanıyorum. Az kaldı az…

Şimdi kaçıyorum bir kaç işim var. Tekrar yazarım yakında görüşürüz …:)

Görsel : http://www.leominstertravel.co.uk/wedding-cake.jpg

Tekrar merhaba,

Bir kaç gündür yoktum ortalıklarda. Sebebi dört günlüğüne Cem‘in evine taşınmış olmam.  Geçtiğimiz cuma günü annem, anneannem ve babaannem Adapazarı’na gittiler. Annem babamın ofisini çok merak ediyordu zira artık home office kıvamında olduğundan gittiğimizde rahat rahat kalabiliyoruz. Babannemi de gitmişken orada bıraktılar, üç aydır bizimle kalıyordu.

Perşembe günü ben de Cem’e gitmeye karar verdim. Annemler de olmayacağından evde yalnız sıkılırım diye düşündüm. İki gün kalıp dönmeyi planlıyordum fakat dört günü buldu. Ara ara kaçmayı düşünüyorum. Çünkü benden hiç ayrılmayan annemin ve babamın bu duruma yavaş yavaş alışması lazım. Düğünden sonra biraz ağır gelecek gibi yokluğum. Zaten babam cumaları gitme diye başladı özlüyor beni haliyle ben de cumalarımı ona ayırıyorum.

Cemle geçirdiğim günlerde inanılmaz mutluyum. Artık kendi evim gibi benimsediğim için çok da rahatım. Birlikte çok güzel vakit geçiriyoruz. H.sonu bir günü Forum İstanbul ve İstinye Park’da bir günü de Metro City, Kanyon ve Profilo‘da geçirdik. En büyük zevkimiz ne kadar elektronikle ilgili mağaza varsa hepsini gezmek. Almayacağını bile bile tek bir ürün için tüm İstanbul’u dolaşmak .  Gün sonunda inanılmaz yoruluyoruz ama buna değiyor.

Oyuncak mağazalarını dolaşmak ikinci büyük zevkimiz. Özellikle Lego’lara bakmak, sevgilimin iç geçirmesi, istediğim oyuncakları göstererek beni özendirmesi, bulduğumuz her türlü şişko ayı,inek ve türevlerini birbirimize benzetmemiz vs. Her çocuktan daha çocuk oluyoruz biz. Bundan da inanılmaz keyif alıyoruz . Hatta cumartesi günü şu reklamlarda çıkan oyun hamurlu dondurmacı setinden almak üzereydik ki son anda vazgeçtik ama haftaya alacağız sanırım dayanamayıp .

Bir ara neredeyse her gün ikea’daydık. Bişey almasak da dolaşmak hoşumuza gidiyor haliyle. Zira evimiz 1+1 minicik olduğundan beğensek de koyacak yerimiz yok  şimdilik Belki Japonya işi uzar da daha büyük bir eve taşınırız :/ Neyse…

Daha dün beraberdik ama şimdiden özledim bile. Birlikte ne kadar çok vakit geçirirsek ayrılmak o kadar ağır geliyor. Annemlere hak veriyorum o yüzden bu konuda. Ayrıldığımda zor olacak…

Bi kaç gün boşladığım için bir şeyler karalamak istedim. Devamını da daha sonra getiririm. Teşekkürler…:)

Görsel: http://news.gotgame.com/wp-content/uploads/2008/08/lego-universe.jpg

Allah’ım hava bu kadar güzel olmak zorunda mı? Nazarım değecek diye korkuyorum çünkü sürekli dilimde. Öyle taze ve iç açıcı bir hava var ki bugüne kadar geçirdiğim tüm güzel günler film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor. Anladım ki sadece ölmek üzereyken olmuyormuş.

İçimde öyle bir özlem, öyle bir gitme ve özlediklerimi görme isteği var ki anlatamam. Eve kapandığım her saniye ziyan edilmiş ömür gibi geliyor ki öyle de. Ama işin garibi genelde evden çıkmaya üşenen ben yerimde duramıyorum. Neyse ki Margarita gelecek akşam üzeri sahile ineceğiz. Çok özledim temiz havayı biraz kendimize geleceğiz. Zaten ay sonu ülkesine dönüyor yani İstanbul macerası burada bitiyor .

Sabahtan beri Pawel var aklımda. Pawel benim 5 sene önceisnde tanıştığım Polonyalı bir arkadaşım. Ama melek gibi biridir yani bir insanın dosta ihtiyacı varsa en güzel örneği odur. Önce o Türkiye’ye geldiydi iki hafta bende kaldıydı. Sonraki sene ben ona gittim 20 gün kaldım ve hayatımın en güzel günlerinden 20′sini orada geçirdim. Bir sonraki sene Avrupa turuna çıktığımda Berlin‘de buluştu bizimle gene özlem giderdiydik fakat geçtiğimiz yaz buluşamadık ve senede bir vakit geçirmeye alışmış bünye yavaş yavaş zorlanmaya başlıyor artık. Neyse ki az önce muhteşem bir haber aldım. Nisan ayında Polonya’dan İran‘a doğru bir tura çıkacakmış dönüşte son durağı ben olacağım. İki güncük ama olsun doya doya geçiririz artık o günü .  Hem bu sefer yanında çok yakın bir arkadaşı daha olacak Pawel her ne kadar İstanbul’u bilse de Matt’e her yerini gezdirip göstermek lazım.  Pawel hayatta gerçekten mutlu olmasını gönülden istediğim insanlardan biri. Listenin başlarında hatta. Öyle işte…

Geçen hafta CouchSurfing‘den mesaj geldiydi. İskoçyalı bir çift İstanbul’a geleceklerini ve onlarla vakit geçirip geçiremeyeceğimi sormuşlardı. Sanırım yarın da onlarlayım bu havayı kaybetmeden değerlendirmek lazım. Yeni insanlar, güzel günler insan yaşadığını hissediyor.

Gidesim var. Sevdiğimi de alıp dağa, taşa, ormana, denize, güneşe varasım doya doya yaşayasım var. İyi ki bahar geliyor, İyi ki bugün güneş ısıtıyor beni kendime geldim. Tazelendim aklımda nen varsa uçtu gitti. Bugün derdi olan yanıma gelsin, inanılmaz pozitifim. Öyle ki herkesin başını ağrıtıyorum bu enerjimle. Gene gezmek istiyorum düşünmeden, ama yanımda sevdiklerimle paylaşarak.

Ne de güzel olurdu küçük bir kaçamak sırt çantalarımızı alıp, yola koyulmak…

Görsel: http://www.flickr.com/photos/dopiaza/206410617/